НӨХӨР МААНЬ ХӨДӨӨ ЯВААД ТАВ ХОНОГ ХОЛБОГДСОНГҮЙ… ГЭТЭЛ МАШИН НЬ ЗАМЫН ХАЖУУД БАЙХАД ДОТОР НЬ ӨӨР ХҮНИЙ ХУВЦАС БАЙЖЭЭ…”

Нөхрийнхөө машиныг олдсон гэхэд би түүнийг амьд, мэнд байгаа л гэж бодсон юм. Гэтэл цагдаагийн ажилтан жолоочийн суудлын ард байсан нэг хүрмийг гаргаж ирээд, “Энэ танай нөхрийн хувцас мөн үү?” гэж асуухад миний дотор хүйт даав. Тэр хүрэм нөхрийн минь өмсдөг хувцас биш, харин арван хоёр жилийн өмнө нас барсан төрсөн ахын минь хүрэмтэй усны дусал шиг адилхан байлаа. Хамгийн хачирхалтай нь ахыг минь оршуулахад тэр хүрмийг нь хамт авсанд хийснийг би өөрийн нүдээр харсан хүн юм.

Нөхөр Шавлай маань тав хоногийн өмнө хөдөө ажлаар яваад сураггүй болсон байв. Утас нь унтарч, очих ёстой газартаа очоогүй, таньдаг мэддэг хэн ч түүнийг хараагүй гэхээр нь би цагдаад мэдэгдсэн юм. Харин машиныг нь олсон газар нөхрийн минь явах ёстой замаас нэлээд зайтай, хүн бараг зорчдоггүй хуучин шороон зам байжээ. Машинд нь эвдэрч гэмтсэн зүйл байгаагүй ч жолоочийн суудлыг арагш нь тултал шахаж, хэн нэгэн удаан хугацаагаар хэвтсэн мэт болгосон байв.

Би хүрмийг дахин нэг харъя гэж хүсэхэд цагдаа эхлээд зөвшөөрсөнгүй. Гэвч намайг ахынхаа тухай хэлсний дараа хүрмийг ширээн дээр дэлгэж, гаднаас нь ажиглах боломж олгосон юм. Зүүн ханцуйных нь үзүүрт жижигхэн түлэгдсэн нүх байгааг хараад би сандлын түшлэгээс зуурч авлаа. Тэр нүхийг ах маань намайг арван зургаатай байхад зуухны галд хүрмээ хүргэж түлээд гаргасан бөгөөд би өөрөө оёж нөхөх гэж оролдоод чадаагүй юм.

“Та энэ хувцасны эзнийг нас барсан гэж хэлж байна уу?” гэж цагдаа асуув. Би толгой дохин, ахынхаа оршуулгад тэр хүрмийг өмсүүлсэн тухай дахин хэллээ. Цагдаа хэсэг дуугүй сууснаа хүрмийг эргүүлж, дотор халааснаас нь олсон жижигхэн эвхээстэй цаасыг надад үзүүлэв. Цаасан дээр манай гэрийн хаяг, миний бүтэн нэрийг бичээд доор нь “Энэ эмэгтэйд нөхрийг нь битгий буцааж өг” гэсэн байлаа.

Би эхэндээ тэр үгийг ойлгоогүй, нөхрийг минь хэн нэгэн сүрдүүлж байгаа юм болов уу гэж бодсон. Гэвч цаасыг ойртуулж хараад нэрнийхээ эхний үсгийг бичсэн байдлыг таньмагцаа амьсгаа минь давчдав. Ах маань миний нэрийг бичихдээ нэг үсгийнх нь доогуур үргэлж жижигхэн зураас татдаг, тэр зуршлыг нь би багаасаа мэддэг байлаа. Арван хоёр жилийн өмнө нас барсан ахын минь бичгийн хэв энэ цаасан дээр яг хэвээрээ байсан юм.

Намайг Булгамаа гэдэг бөгөөд тэр үед гучин найман настай, нөхөртэйгөө арван дөрвөн жил ханилсан байлаа. Бид хоёр хүүхэдгүй ч амьдралдаа нэг их гомдоллож явсангүй, Шавлай маань авто засварын газар ажиллуулж, би оёдлын цехэд ажилладаг байсан юм. Нөхөр минь үг цөөтэй, гэрийн ажлаа хийчихдэг, хааяа хөдөө явж машин засдаг жирийн л нэг хүн байв. Тийм хүн гэнэт сураггүй болж, машинд нь нас барсан ахын минь хүрэм гарч ирнэ гэж би зүүдэлсэн ч итгэхгүй байсан биз.

Ах Ганбанди маань надаас гурван насаар ах, багаас минь намайг өмөөрч хамгаалдаг хүн байлаа. Аав ээж хоёр маань эрт өөд болсон болохоор ах бид хоёр бие биедээ түшиг болж өссөн юм. Харин 1997 оны намар ах маань хөдөө ачаа тээвэрлэж яваад осолд орж нас барсан гэх мэдээ ирсэн. Тэр үед цогцос нь маш их гэмтсэн байсан учраас бидэнд нүүрийг нь харуулаагүй, зөвхөн хувцас, бичиг баримтаар нь таньсан гэж хэлсэн билээ.

Ахыг оршуулах ажлыг Шавлай бараг ганцаараа зохицуулсан юм. Би уйлж унжаад юу ч хийж чадахгүй байхад нөхөр маань бичиг баримт бүрдүүлж, авс захиалж, хөдөөнөөс ирсэн хүмүүсийг тосож байлаа. Тэр үед би нөхөртөө хэчнээн их баярлаж, ямар түшигтэй хүнтэй сууснаа бодож байсан гээч. Харин арван хоёр жилийн дараа тэр бүхнийг эргэн санахад өмнө нь анзаараагүй нэг зүйл толгойд орж ирсэн юм.

Ахыг минь нас барахаас хоёр хоногийн өмнө Шавлай өөрөө бас хөдөө явсан б…