НӨХРИЙНХӨӨ ОРШУУЛГАД ИРСЭН ТАНИХГҮЙ ХҮҮХДИЙГ ХАРААД ЭХНЭР НЬ УХААН АЛДАХ ШАХЖЭЭ..

Норовсамбуу нөхрийнхөө оршуулгад ирсэн есөн настай хүүг хараад гартаа барьсан цайтай аягаа алджээ. Хүүгийн царай талийгаач нөхрийнх нь хүүхэд насны зурагтай дэндүү адилхан байсан ч түүнийг цочирдуулсан зүйл энэ биш байлаа. Хүү эмгэнэлийн ширээний дэргэд ирж зогсоод, “Эмээ, аав таныг надад танихгүй хүн гэж хэлсэн” гэж аяархан хэлэв. Норовсамбуу тэр үгийг сонсоод хорин жилийн өмнө өөрийн гараар галд хийсэн нэгэн захидлыг саначихжээ.

Тэр өдөр 2025 оны аравдугаар сарын сүүлчийн долоо хоног байв. Тавин гурван настай Равжаадорж зүрхний шигдээсээр гэнэт нас барж, төрөл төрөгсөд нь хотын зах дахь гэрт нь цугларсан байлаа. Нөхрийнхөө дөчин жил ханилсан хань биш, хорин есөн жил хамт амьдарсан эхнэр Норовсамбуу дөчин есөн насандаа бэлэвсэрч, хэд хоног нойргүй хоносон тул бараг хүн танихаа больжээ. Гэвч хаалгаар орж ирсэн тэр хүүхдийн харц түүний толгойг нэгхэн агшинд саруул болгосон юм.

Хүүгийн хажууд жаран зургаан орчим настай, бараан хүрэн дээл өмссөн эмэгтэй зогсож байлаа. Эмэгтэйг Дэжидханд гэдэг бөгөөд тэрээр оршуулгын хүмүүсийн дунд хэн нэгнийг эрж байгаа мэт болгоомжтой харц шидэлнэ. Норовсамбуу түүнийг огт танихгүй байсан ч эмэгтэй өөрийг нь хараад царай нь хувирсныг анзаарчээ. “Та хоёр хэний хүмүүс вэ?” гэж асуухад хөгшин эмэгтэй хариулахын оронд хүүгийн мөрөн дээр гараа тавив.

“Бид Равжаадоржтой уулзахаар ирсэн юм, арай оройтчихож” гэж Дэжидханд хэллээ. Норовсамбуу түүний дууг сонсоод нэг л танил санагдсан ч хаанаас сонссоноо санаж чадсангүй. Хүү харин авсны дэргэд тавьсан нөхрийнх нь хөргийг удаан ширтэж байснаа, “Энэ хүн миний аавын зураг дээр байдаг хүн мөн байна” гэв. Тэр үгийг сонссон хэдэн хүн хоорондоо харц солилцож, гэр доторх шивнээ хүртэл намжив.

Норовсамбуу хүүгийн өмнө сөхөрч суугаад нэрийг нь асуув. “Идэрмөнх” гэж хүү хариулаад цээжиндээ тэвэрсэн жижиг бор дугтуйгаа улам чанга атгалаа. “Аав чинь хаана байгаа юм?” гэхэд хүү Дэжидханд руу харснаа, “Аав ирж чадаагүй, гэхдээ намайг заавал ирээрэй гэсэн” гэв. Хөгшин эмэгтэй тэр дороо хүүгийн үгийг тасалж, “Одоо явах цаг боллоо” хэмээн гарнаас нь татжээ.

Гэвч Идэрмөнх хөдөлсөнгүй. Тэр Норовсамбуугийн царайг удаан ажиглаж байснаа, “Та намайг танихгүй ч гэсэн би таны зургийг харж байсан” гэж хэлэв. Норовсамбуугийн цээжинд нэг зүйл хүчтэй дэлсэж, амьсгаа нь давчдав. Учир нь хорин жилийн өмнө Равжаадорж өөрөөс нь нууж хадгалсан нэгэн гэрэл зураг яг ийм бор дугтуйнд байсан юм.

Нөхрийнхөө оршуулгыг арайхийн дуусгасан Норовсамбуу тэр орой хүмүүсийг тарсны дараа хүүгийн тухай бодсоор суулаа. Дэжидханд, Идэрмөнх хоёр олны хөлд дарагдан алга болсон бөгөөд утасны дугаар ч үлдээгээгүй байв. Харин зочдын гарын үсэг зурдаг дэвтрийн хамгийн сүүлийн хуудсанд хүүхдийн болхи бичгээр “Идэрмөнх, аавынхаа өмнөөс” гэж бичжээ. Доор нь том хүний гарын үсэг биш, ердөө “Амласнаа биелүүллээ” гэсэн дөрвөн үг байлаа.

Маргааш өглөө нь Норовсамбуу нөхрийнхөө хуучин найз Базаррагчаа руу залгав. Тавин таван настай Базаррагчаа Равжаадоржтой залуугаасаа нөхөрлөж, сүүлийн жилүүдэд ч ойр дотно байсан хүн юм. Тэр оршуулгад ирсэн ч танихгүй хүүг хармагцаа гадагш гарч, дахин гэрт орж ирээгүйг Норовсамбуу санажээ. “Чи тэр хүүхдийг мэддэг юм байна, тийм үү?” гэж шууд асуухад утасны цаана удаан чимээгүй болов.

“Норовсамбуу минь, чи одоо энэ асуудлыг орхи” гэж Базаррагчаа эцэст нь хэллээ. “Нөхөр чинь нас барсан, өнгөрснийг ухаж яах юм” гэхэд Норовсамбуугийн уур хүрч, “Миний гэрт есөн настай хүүхэд ирээд нөхрийн минь хөрөг рүү зааж байхад би яаж орхих юм?” хэмээн чанга дуугарчээ. Базаррагчаа хэсэг дуугүй байснаа, “Тэр хүүгийн эцэг Равжаадорж биш” гэж хэлэв. Харин дараа нь хэлсэн үг нь Норовсамбуугийн сэтгэлийг бүр ч түгшээжээ.

“Гэхдээ тэр хүүхдийн эцгийг чи нэг удаа харсан.”

Норовсамбуу утсаа салгаад удаан суулаа. Тэр нөхөртэйгөө 1996 онд гэрлэж, 2005 онд нэг удаа салалтын ирмэгт хүрч байсан ч эцэст нь хамт үлдсэн юм. Тэр үед Равжаадорж хэдэн сар гэрээсээ оройтож ирдэг болж, нэгэн удаа танихгүй эмэгтэйн нэр дээр ирсэн захидлыг нууцаар уншиж байхад нь эхнэр нь барьжээ. Захидлын төгсгөлд…