ААВ МИНЬ БИДНИЙ АВЧ ӨГСӨН БАЙРЫГ ЗАРЧИХЖЭЭ… ХАРИН МӨНГӨӨР НЬ ЮУ ХИЙСНИЙГ МЭДЭЭД БИД ДУУГҮЙ БОЛОВ…

Аавынхаа байрны хаалгыг тогштол танихгүй залуу онгойлгоод, энэ байрыг сарын өмнө худалдаж авсан гэв. Би гартаа барьсан эм, хүнсний уутаа доошлуулж, хаалганы дугаарыг дахин харлаа. Дөрвөн зуун арван хоёр тоот, андуураагүй, таван жилийн өмнө дүү нартайгаа нийлж аавдаа авч өгсөн байр мөн байв. Харин аав хаашаа нүүснийг тэр залуу мэдэхгүй гэлээ.

- Өмнөх эзэн нь Дамбадорж гэдэг хүн байсан биз дээ?

- Тийм ээ. Та хамаатан нь юм уу?

- Хүү нь байна. Аав маань энд амьдардаг байсан юм.

Залуугийн царайд эвгүйцсэн шинж тодров. Тэр намайг дотогш урьсан ч би босго давсангүй. Үүдний өлгүүрт аавын хүрэн дээл байхгүй, гутлын тавиур дээр танихгүй пүүзнүүд эгнүүлжээ. Таван жилийн турш аавын гэр гэж бодож явсан газар минь хэдийн өөр хүнийх болсон байлаа.

Би шатны хонгилд гарч аав руу залгав. Утасны цаана хөрөө ажиллах шиг чимээ сонсогдож, хэсэг хугацааны дараа аав авлаа. Намайг хаана байгааг асуухад нь байрных нь үүдэнд зогсож байгаагаа хэлэв. Аав хэсэг дуугүй байснаа намайг хэнтэй уулзсаныг асуулаа.

- Аав аа, та байраа зарчихсан юм уу?

- Зарсан аа, хүү минь.

- Хэзээ?

- Өнгөрсөн сарын арван дөрөвдүгээрт.

Би утсаа чихнээсээ холдуулж, дэлгэц рүү нь нэг харлаа. Аав яг л дэлгүүрээс талх авснаа хэлж байгаа хүн шиг тайван байв. Тэр байрыг авахад би хорин найм, охин дүү Сарантуяа хорин, бага дүү Мөнхтулга арван хоёр сая төгрөг гаргасан. Үлдсэнийг нь аавын хуучин хашаа байшинг зарсан мөнгөөр нэмж, байрыг аавын нэр дээр худалдаж авсан юм.

- Бидэнд яагаад хэлээгүй юм бэ?

- Хэлэх гэж байсан.

- Зарахаасаа өмнө хэлэхгүй яасан юм?

- Та нар болиулна шүү дээ.

Түүний энэ хариулт намайг бүр ч их уурлуулав. Аав жаран есөн настай, ээжийг өнгөрснөөс хойш ганцаараа амьдарч байгаа хүн. Бид түүнийг өвлийн хүйтэнд түлээ нүүрс зөөхгүй, дулаахан байранд амар тайван байг гэж энэ байрыг авч өгсөн. Гэтэл аав бидний олон жил зүтгэж бүтээсэн зүйлийг бидэнтэй ганц ч зөвлөлгүй зарчихсан байлаа.

- Одоо та хаана байгаа юм?

- Хотын захад.

- Яг хаана?

- Би орой очоод уулзъя, хүү минь. Одоо жаахан ажилтай байна.

Аав утсаа тасалчихав. Би машиндаа суугаад хэсэг хөдөлж чадсангүй. Уур хүрэхийн хажуугаар аавыг хэн нэгэнд залилуулсан юм биш биз гэсэн айдас төрж эхлэв. Учир нь аавд байр зарах ямар ч шаардлага байгаагүй.

Тэтгэвэр нь өөрт нь хүрэлцдэг, эм тариаг нь би авч өгдөг байлаа. Сарантуяа долоо хоног бүр хоол хүнс хүргэнэ, Мөнхтулга хэрэг гарвал машинтайгаа очно. Аав өөрөө ч мөнгө нэхэж, юм дутагдлаа гэж хэлдэггүй хүн. Тийм байтал зуун жаран сая төгрөгийн үнэтэй байраа зарна гэдэг санаанд багтахгүй байв.

Би тэр даруй дүү нар руугаа залгалаа. Сарантуяа сонсмогцоо уйлах шахаж, аавыг нэг хүн мэхэлсэн байх гэж сэжиглэв. Мөнхтулга харин аав өөрөө шийдсэн бол ямар нэг учир байгаа байх гэж хэлсэн. Гэхдээ бид гурвын хэн нь ч аавынхаа шийдвэрийг ойлгож чадсангүй.

Тэр орой аав манайд ирэхэд бид гурав аль хэдийн цуглачихсан байлаа. Аав хуучин саарал хүрмээ өмсөж, гутлынхаа улыг үүдэнд нямбай арчаад орж ирэв. Хоёр гарынх нь хуруунд модны үртэс наалдса…