ХҮҮ МИНЬ СУМЫН НААДАМД ТҮРҮҮЛСЭН ӨДӨР ТҮҮНИЙГ АРВАН ЗУРГААН ЖИЛ ЭРГЭЭГҮЙ ЭЦЭГ НЬ ИРЛЭЭ...

ХҮҮ МИНЬ СУМЫН НААДАМД ТҮРҮҮЛСЭН ӨДӨР ТҮҮНИЙГ АРВАН ЗУРГААН ЖИЛ ЭРГЭЭГҮЙ ЭЦЭГ НЬ ИРЛЭЭ...
Хүүг минь түрүүлэхэд би алга ташиж чадаагүй.
Хоёр гараараа малгайг нь барьчихсан байлаа.
Өвдөг минь сулраад, хажуугийн сандалд суух гэтэл суудал нь хоосон биш байв. Би хүний мөрөн дээр гараа тавьчхаад байгаагаа мэдэж:
— Уучлаарай, — гэж бувтнасан.
Талбайн цаана Тэнүүн өрсөлдөгчдөө тахим өгүүлээд, амьсгаагаа дарж зогсов. Дараа нь малгайгаа авахаар эргэж харахад нь би гараа өргөсөн.
Гэтэл миний урдуур цагаан цамцтай эр яаран өнгөрч, хүүг тэвэрч авлаа.
— Аавын хүү чадлаа!
Би тэр хүний нүүрийг урьд нь зургаас л харж байсан юм.
Ганзориг.
Тэнүүнийг таван настайд нь орхиод явсан төрсөн эцэг нь.
Наадмын өглөө хүү минь ердийнхөөс эрт сэрсэн байлаа.
Намайг гал тогоонд ороход аягандаа цай хийчихсэн, талхныхаа захыг тасдаж суув.
— Унтав уу?
— Унтсан.
— Хэдэн цаг?
Тэр над руу хараад инээмсэглэв.
— Та өөрөө унтсан юм уу?
Би хариулсангүй. Хүүгийнхээ зодог, шуудаг хийсэн цүнхийг өмнөх орой нь гурав шалгачхаад, өглөө дахиад нээж үзсэн хүн шүү дээ.
Эхнэр Оюун араас орж ирээд бид хоёрыг харав.
— Наадам болохоос байлдаан болох гэж байгаа биш. Хоёулаа царайгаа тэнийлгэ.
Тэнүүн инээлээ.
Би ч цайгаа уув.
Хүү минь хорин нэгэн настай. Хотод сурдаг, хичээлийнхээ хажуугаар бөхийн бэлтгэл хийдэг байв. Өнгөрсөн жилийн сумын наадмаар сайн барилдсан ч үзүүр, түрүүнд үлдэж чадаагүй.
Тэр орой гэртээ ирээд зодгоо тайлахгүй удаан суусан.
Би:
— Ирэх жил бий, — гэж хэлэхэд хүү:
— Мэдэж байна аа, аав аа. Өнөөдөр л жаахан харамсалтай байна, — гэсэн.
Тэгэхэд нь би дэргэд нь дуугүй суусан юм.
Энэ жил тэр өөр болжээ. Бие нь чангарахаас гадна яарахаа больсон байлаа. Багшийнхаа хэлснийг утсан дээрээ тэмдэглэж, барилдааныхаа бичлэгийг дахин дахин үзнэ.
Би бөх зааж чадах хүн биш.
Харин бэлтгэлдээ явахад нь хүргэж өгч чадна. Гутал нь салбал засуулах газар олно. Ялагдаад ирэхэд нь хоолыг нь халааж өгнө.
Тэр хэдийг л хийж ирсэн.
Тэнүүн намайг анх “аав” гэж дуудахдаа долоон настай байсан.
Би Оюунтай гэр бүл болоод жил гаруй болж байлаа. Хүү эхэндээ намайг нэрээр дууддаг байв.
— Дамдин аа, энийг бариад өгөөч.
— Дамдин аа, ээж хаачсан юм?
Би аав гэж дууд гэж шаардаагүй. Оюун ч хүчлээгүй.
Нэг орой сургууль дээр нь эцэг эхийн хурал болсон юм. Оюун ажлаасаа гарч амжаагүй тул би очсон. Хурал тарсны дараа үүдэнд намайг хүлээж байсан хүү ангийнхаа хүүхдэд:
— Миний аав ирсэн байна, — гэж хэлсэн.
Би сонсоогүй дүр үзүүлж, хүрэмнийх нь цахилгааныг татаж өгсөн.
Гэр рүүгээ харихдаа замын хоёр талаар юу байсан, хэнтэй таарснаа одоо санадаггүй. Харин бээлийтэй жижигхэн гар нь миний гар дотор байсан нь тод үлджээ.
Түүнээс хойш би аав нь болсон.
Төрсөн эцгийнх нь тухай бид нууж байгаагүй. Хүү асуухад Оюун мэдэх хэмжээгээрээ хариулна. Аав нь өөр газар амьдардаг, бид хоёр тусдаа болсон гэж хэлдэг байлаа.
Гэхдээ Ганзориг ирээгүй.
Төрсөн өдөрт нь ч, сургууль төгсөхөд нь ч ирээгүй. Хүү нэг хэсэг утасны дугаарыг нь асуудаг байсан. Дараа нь больсон.
Би тэр тухай дахиж сөхдөггүй байв.
О…