НАС БАРСАН НӨХРИЙН МИНЬ УТАС РУУ ТАНИХГҮЙ ОХИН ЗАЛГААД “ААВД УТСАА ӨГӨӨЧ” ГЭЛЭЭ

НАС БАРСАН НӨХРИЙН МИНЬ УТАС РУУ ТАНИХГҮЙ ОХИН ЗАЛГААД “ААВД УТСАА ӨГӨӨЧ” ГЭЛЭЭ
Нөхрөө оршуулаад гурав хонож байхад утас нь дуугарсан юм.
Би тэр үед хувцсыг нь ялгаж суув. Өдөр болгон өмсдөг саарал цамцных нь тохой цоорчээ. “Амралтаар оёод өгье” гэж хэдэн удаа хэлсэн ч амжаагүй. Цамцыг өвдгөн дээрээ дэлгээд, утас зүүгээ хаана хийснээ санах гэж байтал орны дэргэдэх шүүгээн дээр утас нь чичирлээ.
Дэлгэц дээр танихгүй дугаар гарав.
Нөхрийн ажлын хүмүүс эмгэнэл илэрхийлж залгасаар байсан болохоор би авсан юм.
— Байна уу?
Цаанаас нь хүүхдийн хоолой сонсогдов.
— Сайн байна уу? Аавд утсаа өгөөч.
Би дугаарыг дахин харлаа.
— Миний дүү, хэнтэй ярих гэсэн юм?
— Ганболдтой.
Нөхрийн минь нэр мөн байв.
— Чамайг хэн гэдэг вэ?
— Номин. Аав завгүй байгаа юм уу?
Би цамцных нь захыг атгасан чигээрээ сууж байлаа. Охин миний дуугүй байгааг анзаараад аяархан:
— Баасан гарагт ирнэ гэсэн юм. Өнөөдөр ирэхгүй юу? гэж асуув.
Цонхны цаана хүүхдүүд шуугилдаж байлаа. Манай байрны гадаах тоглоомын талбайд хичээлээ тараад ирсэн бололтой хэдэн хүүхэд бөмбөг өшиглөж харагдана.
Би утасны цаадах охинд юу хэлэхээ мэдсэнгүй.
— Ээж нь байна уу? гэж арайхийн асуулаа.
— Ээж эмнэлэгт байгаа. Би эмээгийн утсаар ярьж байна.
Ганболд бид хоёр хорин дөрвөн жил ханилсан.
Манай хүү Төгөлдөр Дарханд ажилладаг байлаа. Аавыгаа өнгөрөхөд ирж, оршуулгын ажилд гүйсээр өмнөх орой л буцсан юм.
Нөхөр маань хот хооронд ачаа тээвэрлэдэг байсан. Заримдаа гурав хоног, заримдаа долоо хоногоор явна. Гэртээ ирээд эхний өдөр унтаж амраад, дараагийн өдөр нь эвдэрсэн юм засаж, хүнсээ цуглуулна.
Бид хоёр бусдын л адил амьдарсан. Мөнгө хүрэхгүй үед муудалцана. Хүүгийн сургалтын төлбөрийг яаж олохоо ярилцана. Зун хэд хоног хөдөө явъя гэсээр намар болгоно.
Надад сэжиглэх шалтгаан огт байгаагүй гэж хэлбэл худлаа.
Сүүлийн хэдэн жил нөхөр баасан гарагийн орой гарах нь олширсон. “Жолооч нартай тооцоо нийлнэ”, “Машины сэлбэг очиж авна” гэнэ. Би нэг удаа хамт явъя гэхэд:
— Чи уйдна аа. Удаан сууна, гэсэн.
Тэр үед би уурлаад, дараа нь мартсан.
Харин одоо утасны цаана нэг охин нөхрийг минь аав гэж дуудаж байлаа.
Би охиноос утсаа эмээдээ өгөхийг хүсэв.
Цаанаас нь шаахай чирэх чимээ гарч, удалгүй настай эмэгтэй:
— Байна уу? Ганболд уу? гэв.
— Би эхнэр нь байна.
Тэр шууд дуугүй болов.
Би түүнийг охинд ямар нэг юм шивнэхийг сонслоо. Хаалга хаагдсаны дараа эмэгтэй эргэж ярив.
— Уучлаарай. Хүүхэд утас аваад залгачихаж.
— Номин хэдэн настай вэ?
— Наймтай.
— Ганболдыг яагаад аав гэж дуудаж байгаа юм?
Эмэгтэй амьсгаа аваад:
— Энийг утсаар ярих хэцүү байна, гэв.
— Нөхөр маань нас барсан.
Цаана нь юм унах чимээ гарлаа.
— Юу гэнэ ээ?
— Өнгөрсөн долоо хоногт. Оршуулаад гурав хонож байна.
Эмэгтэй уйлсангүй. Харин хэд хэдэн удаа “Үгүй байлгүй” гэж хэлэв.
Би хаягийг нь асуулаа. Тэр эхлээд тээнэгэлзсэн ч эцэст нь хэлсэн юм.
Утсаа тавьсны дараа нөхрийн цамц өвдгөн дээр минь байгааг сая анзаарав. Би эвхэж ч чадсангүй. Орны хөлд тавиад гадуур хувцсаа өмслөө.
Тэд манайхаас гурван автобусны буудлын …