ЭХНЭРЭЭСЭЭ САЛАХААР ЮМАА БАГЛАЖ БАЙТАЛ ДАГАВАР ОХИН МИНЬ “БИ ТАНЫ ХҮҮХЭД ХЭВЭЭРЭЭ ҮЛДЭХ ҮҮ?” ГЭВ...

ЭХНЭРЭЭСЭЭ САЛАХААР ЮМАА БАГЛАЖ БАЙТАЛ ДАГАВАР ОХИН МИНЬ “БИ ТАНЫ ХҮҮХЭД ХЭВЭЭРЭЭ ҮЛДЭХ ҮҮ?” ГЭВ...
Ану миний чемоданд хөх өнгийн аягаа хийчихсэн байлаа.
Би цамцнуудаа багтаах гэж доторх юмаа гаргаж байхдаа олсон юм. Бариул нь жижигхэн сэтэрсэн, ёроолдоо угаасан ч арилахаа больсон цайны мөртэй аяга. Охин өөр аягаар юм уух дургүй.
— Энийг яагаад хийсэн юм?
Ану үүдэнд зогсож байв. Гартаа сургуулийнхаа цүнхийг барьчихсан, гадуур хувцсаа өмсөөгүй хэрнээ гутлаа угласан байлаа.
— Танай гэрт надад аяга байхгүй шүү дээ.
Би чемоданыхаа дэргэд өвдөглөсөн хэвээр түүн рүү харав.
Өнөөдөр би ганцаараа нүүх ёстой байсан.
Ану цүнхээ шалан дээр тавиад:
— Та ээжээс салж байгаа болохоос надаас салаагүй биз дээ? — гэж асуулаа.
Би Анутай анх танилцахад тэр гурван настай байсан.
Солонго охиноо дагуулж ирээд бид гурав цэцэрлэгт хүрээлэнд алхсан юм. Ану ээжийнхээ хормойноос зуурч, над руу эгц хардаггүй байлаа. Би зайрмаг авч өгөх гэсэн ч толгойгоо сэгсэрсэн.
Харин намайг сандал дээр суухад гутлын минь үдээсийг удаан харснаа:
— Наадах чинь салах гэж байна, — гэсэн.
Би доош харвал үнэхээр нэг гогцоо нь урт болжээ.
— Чи уяж чаддаг уу?
Ану толгой сэгсрэв.
— Ээж чадна.
Тэр өдөр бидний ярьсан бүх яриа энэ.
Жилийн дараа би Солонготой нэг гэрт орсон. Ану намайг эхэндээ Энхтөр ах гэж дууддаг байв. Хүмүүсийн дэргэд ч, гэртээ ч ялгаагүй.
Би аав гэж дууд гэж хэлээгүй.
Нэг орой цэцэрлэгээс нь авахад охин гулсуур дээрээс бууж ирээд:
— Аав аа, надад малгай өмсгөчих, — гэв.
Би малгайг нь барьчихсан хэсэг зогссон.
Ану толгойгоо өргөөд:
— Хүйтэн байна шүү дээ, — гэж яаруулсан.
Би малгайг нь өмсгөж, чихийг нь дарж өгсөн. Тэр миний хүзүүнээс тэврээд хацар дээр үнссэн ч юу өөрчлөгдсөнийг анзаараагүй.
Харин би тэр орой гэртээ орж иртлээ инээмсэглэсээр явсан юм.
Одоо Ану арван гурван настай.
Миний мөрөнд толгой нь хүрдэг болжээ. Өрөөндөө ороход нь тогших хэрэгтэй. Үсийг нь илэхээр заримдаа бултана. Гэхдээ шөнө аймшгийн кино үзээд айчихвал ус уух нэрээр гал тогоонд надтай хамт удаан суудаг.
Тэр намайг өөрийнх нь төрсөн эцэг биш гэдгийг мэднэ. Бид нууж байгаагүй. Асуухад нь насанд нь тохируулж тайлбарладаг байсан.
Төрсөн аав нь биднийг гэрлэхээс өмнө Солонгоос салсан. Сүүлийн хэдэн жил охинтойгоо холбоо бариагүй. Ану түүний тухай ховор асууна.
Би тэр хоосон зайг нөхөж өгсөн сайн хүн гэж өөрийгөө бодох дургүй байлаа. Охин миний гэрт өссөн. Би түүний гэрт амьдарсан. Өдөр болгон давтагдсан жижиг зүйлсийн дунд бид аав, охин болсон юм.
Шүд нь өвдсөн шөнө би эмнэлгийн коридорт түүнийг өвөр дээрээ тэвэрч суусан. Дугуй унаж сурахад нь суудлынх нь араас барьж гүйсэн. Үржүүлэхийн хүрд давтуулахдаа тэвчээр алдаж, дараа нь уучлал гуйсан.
Ану ч миний юмыг мэддэг. Цайгаа ямар халуун уудаг, толгой өвдвөл зурагтын дууг хэд дээр тавьдаг, машины түлхүүрээ хаана тавиад мартдагийг хүртэл мэднэ.
Харин одоо бидний хамт амьдардаг гэрээс би чемодантай гарах гэж байлаа.
Солонго бид хоёр гэнэт салахаар шийдээгүй.
Хэдэн сарын өмнөөс тусдаа унтдаг болсон. Гал тогоонд таарахаараа гэрийн…