ЭЭЖ МИНЬ ХЭДЭН МАЛАА ЗАРЧХААД ХОТОД ИРЛЭЭ — ГЭТЭЛ МАНАЙД АМЬДРАХ ГЭЖ ИРЭЭГҮЙ БАЙЖЭЭ...

ЭЭЖ МИНЬ ХЭДЭН МАЛАА ЗАРЧХААД ХОТОД ИРЛЭЭ — ГЭТЭЛ МАНАЙД АМЬДРАХ ГЭЖ ИРЭЭГҮЙ БАЙЖЭЭ...
Ээж автобуснаас хоёрхон цүнхтэй буув.
Би араас нь шуудайтай мах, ааруул, боорцог буулгах болов уу гэж ачааны хаалганы дэргэд хүлээж зогстол ээж:
— Өөр юм байхгүй ээ, хүү минь, — гэв.
— Та хамаг малаа зарсан гээд байсан биз дээ?
— Зарсан.
— Тэгээд гэрийнхээ юмыг яасан юм?
— Байшинд хураасан. Хашааг Дашийнхан харж байгаа.
Би том цүнхийг нь өргөж авав. Хөнгөн байлаа.
Машинд суухад ээж цүнхнээсээ нугалсан цаас гаргаж, хаяг уншив.
— Эхлээд намайг энд хүргээд өгөөч.
Би жолоогоо асааж байснаа түүн рүү эргэлээ.
— Энэ хаана юм?
— Очих газар.
— Манайх руу явахгүй юм уу?
Ээж цаасаа эвхэж, хүрэмнийхээ халаасанд хийв.
— Танайд орой очно. Эхлээд гэртээ оръё.
Ээж жаран долоотой. Аавыг өнгөрснөөс хойш таван жил малаа ганцаараа малласан.
Ганцаараа гэхээр хажууд нь айлгүй байсан юм биш. Зэргэлдээ нутагладаг Даш ахынхан хүнд ажилд нь тусална. Манай дүү зундаа хүүхдүүдээ дагуулж очно. Би намар хэд хоног амралт аваад өвс, түлээг нь бэлдэлцдэг байв.
Тийм болохоор ээжийгээ ганцаардаж, зовж байна гэж боддоггүй байлаа.
Харин утсаар ярих болгонд:
— Биеэ бодоорой. Хүнд юм битгий өргөөрэй, — гэдэг байсан.
Ээж ихэнхдээ:
— За, — гэж хариулна.
Дараа нь усныхаа савыг өргөж, тэжээлийн шуудайгаа чирж, түлээгээ оруулдаг байсныг би мэднэ. Гэхдээ холоос хэлсэн үгээрээ санаа тавьчихсан мэт тайвширдаг байжээ.
Хоёр долоо хоногийн өмнө ээж залгаад малаа зарна гэхэд нь би шууд эсэргүүцсэн.
— Ядахдаа төл малаа үлдээгээч. Аавын босгосон сүрэг шүү дээ.
Ээж хэсэг дуугүй байснаа:
— Аавын чинь ганцаараа өсгөсөн мал биш, — гэсэн.
Би тэр үгэнд нь гомдсон.
Одоо автобуснаас буусан ээж минь өөр газар гэртэй болсноо хэлж суулаа.
— Та байр авсан юм уу?
— Үгүй. Түрээсэлсэн.
— Хэзээ?
— Урьдчилгааг нь өнгөрсөн долоо хоногт өгсөн.
Би машинаа хөдөлгөсөнгүй.
— Надад яагаад хэлээгүй юм?
Ээж цонхны цаадах хүмүүс рүү харлаа. Нэг эмэгтэй хүүгээ тэврээд, чемоданых нь дугуйг гишгүүлчихсэн байв. Ээж тэр хоёрыг харж инээмсэглэснээ над руу эргэв.
— Би чамд хотод ирж амьдарна гэж хэлсэн.
— Манайд ирнэ гэж ойлгосон шүү дээ.
— Чи тэгж ойлгосон.
Түүний дуу ширүүн байгаагүй. Харин намайг улам бачимдуулав.
Манай эхнэр Болормаа өглөөнөөс хойш хоол хийж, хүүхдүүд эмээгийнхээ унтах өрөөнд байсан тоглоомоо цэгцэлж байлаа. Бид ээжийг ирмэгц бага хүүгээ цэцэрлэгээс эрт авдаг болно гэж хүртэл ярьсан.
Би утсаа гаргаж эхнэр рүүгээ залгах гэсэн ч ээж гараараа түр хүлээхийг дохив.
— Эхлээд хаяг руугаа явъя. Цэвэлмаа хүлээж байгаа.
— Цэвэлмаа гэж хэн юм?
— Миний найз.
Би ээжийнхээ ойр дотнын хүмүүсийг бүгдийг мэддэг гэж боддог байсан юм.
Цэвэлмаа гэдэг эмэгтэй ээжтэй нэг сургуульд сурч байжээ. Хожим өөр өөр суманд амьдарч, олон жил холбоогүй явсан ч өнгөрсөн зун ангийн уулзалтаар таарсан гэнэ.
Тэр нөхрөө нас барсны дараа хотод ирж, охиныдоо хэдэн жил амьдарсан. Сүүлийн үед тусдаа гарахаар байр хайж байжээ.
— Тэгээд хоёулаа нийлээд түрээсэлчихсэн юм уу?
— Тийм.
— Та тэр хүнийхээ занг одоо мэдэх үү…