ХҮҮ МИНЬ НАМАЙГ АСРАМЖИЙН ГАЗАР ХҮРГЭЭД ЯВЛАА — ОРОЙ НЬ БЭР МИНЬ ХОЁР ЦҮНХТЭЙ ИРЭВ...

Хүүг минь машинаа хөдөлгөхөд би цонхны хөшгийг тавьчихсан.
Эргэж харах болов уу гэж хүлээмээргүй байлаа.
Гэхдээ машины чимээ холдсоны дараа хөшгийн завсраар дахиад нэг харсан юм. Хашааны хаалга хаагдаж, гадаа байсан ажилтан бүсгүй дотогш орж ирж байв.
— Долгор гуай, цай уух уу?
Би цүнхнийхээ цахилгааныг дутуу татсан чигтээ толгой дохилоо.
— Ууя.
— Өрөөндөө уух уу, хоолны өрөөнд очих уу?
Би хариулах гэж хэсэг бодов.
Сүүлийн найман сар надаас ийм юм асуух хүн ховор болсон байлаа. Ихэвчлэн “Энд суу”, “Одоо ид”, “Битгий бос” гэдэг байв.
— Хоолны өрөөнд очъё.
Ажилтан бүсгүй алхуулагчийг минь ойртуулж өглөө.
Би босоод хаалга руу дөхөхдөө хүүгийнхээ мартсан нэг зүйлийг анзаарав.
Цүнхнээс минь гэрийн шаахай гаргаж өгөөгүй байжээ.
Би далан нэгэн настай.
Өнгөрсөн өвөл байрныхаа үүдэнд халтирч унаад ташаагаа гэмтээсэн юм. Эмнэлгээс гарсныхаа дараа хүүгийндээ очсон. Эхэндээ хэдэн долоо хоног байгаад гэртээ харина гэж бодож байлаа.
Хэдэн долоо хоног нь найман сар болсон.
Хүү Төгсбаяр маань тээврийн компанид ажилладаг. Өглөө эрт гарна. Зарим орой хүүхдээ унтсаны дараа ирнэ. Бэр Сувд эмнэлгийн бүртгэлд ажилладаг байсан ч намайг очсоноос хойш эхлээд чөлөө авч, дараа нь ажлаасаа гарсан.
Тэр тухай би хожуу мэдсэн.
— Ажил руугаа хэзээ орох юм? — гэж нэг өдөр асуухад тэр угаасан хувцас эвхэж суулаа.
— Одоохондоо орохгүй ээ.
— Чөлөө чинь дуусаагүй юм уу?
— Дууссан.
— Тэгээд?
Сувд миний оймсыг хослуулж, орны хажууд тавиад:
— Дараа ярья, ээж ээ, — гэсэн.
Бид дараа нь яриагүй.
Бэр минь намайг хооллоно. Эмийг минь цагт нь өгнө. Усанд ороход тусална. Шөнө бие засах хэрэг гарвал босож ирнэ.
Хүү маань хааяа жимс авчирч, дэргэд минь суугаад:
— Сувд ч таныг ёстой сайн харж байна шүү, — гэдэг байв.
Би толгой дохино.
Тэр үед Сувд ихэвчлэн гал тогоонд аяга угааж байдаг байлаа.
Асрамжийн газар очих тухай би өөрөө анх ярьсан.
Төгсбаяр шууд зөвшөөрөөгүй.
— Хүмүүс юу гэх юм, ээж ээ?
— Хүмүүс манайд ирээд намайг босгож өгөх юм уу?
Хүү дуугүй болсон.
Би уурлаж хэлээгүй. Гэхдээ тэр үг хатуу сонсогдсон байх.
Үнэндээ тэр ярианаас хоёр хоногийн өмнө Сувд намайг орноос босгож байгаад нуруугаа эвгүй болгочихсон юм. Тэр шүд зуун, намайг унагахгүй гэж хоёр гараараа түшсэн хэвээрээ байлаа.
— Тавь, охин минь. Би өөрөө...
— Түр байгаарай.
Намайг сандалд суулгачихаад тэр орны ирмэг дээр хэсэг хөдөлгөөнгүй суусан. Би нүүр рүү нь харахад духан дээр нь хөлс бурзайжээ.
Тэр орой хүү ирээд:
— Чи юм өргөхдөө жаахан эвтэйхэн бай л даа, — гэсэн.
Сувд хариу хэлээгүй.
Би ч дуугараагүй.
Одоо бодоход би тэр үед л хүүгээ зогсоох ёстой байжээ.
Асрамжийн газрын тухай ярьсны дараа Төгсбаяр хэд хэдэн газар сурагласан. Би өөрөө үзнэ гэсэн. Бид хоёр очиж өрөөнүүд, хоолны газар, ариун цэврийн өрөөг нь харсан. Ажилтнуудаас шөнө хүн байдаг эсэх, гадуур гарч болох эсэхийг асуусан.
Эцэст нь энэ газрыг сонгосон юм.
Тэтгэврийн минь дээр хүү мөнгө нэмж төлөхөөр болов.
Харин би Сувдад шийдсэн хойноо хэлсэн.
Тэр намайг удаан харснаа:
— Та үнэхээр өөрөө хүсэж байгаа юм уу? — г…