ЖАРАН ХОЁР НАСАНДАА ГЭРЛЭХЭЭР ШИЙДТЭЛ ХҮҮ МИНЬ “ТЭР ХҮН ШОРОНД СУУЖ БАЙСАН” ГЭВ...

ЖАРАН ХОЁР НАСАНДАА ГЭРЛЭХЭЭР ШИЙДТЭЛ ХҮҮ МИНЬ “ТЭР ХҮН ШОРОНД СУУЖ БАЙСАН” ГЭВ...

Хүү минь ширээн дээр тавьсан хоёр бөгжийг хараад суусангүй.

— Ээж ээ, та энэ хүнтэй гэрлэж болохгүй.

Би цайныхаа данхыг зуухан дээр буцааж тавив. Хүүг минь ингэж хэлнэ гэж гадарлаж байсан ч гэрт орж ирсэн даруйдаа эхэлнэ гэж бодоогүй юм.

— Эхлээд хувцсаа тайл. Цай уу.

— Би цай уух гэж ирээгүй.

Түүний дуу чангарсангүй. Харин “ээж ээ” гэснийхээ дараа амьсгаа авч, хэлэх үгээ сонгож байгаагаас нь нэг юм болсныг ойлгов.

— За, суу. Юу болсон юм?

Эрдэнэ надтай өөд өөдөөсөө харан суусан ч ширээн дээрх бөгж рүү дахин харлаа.

— Намсрай гуай танд өмнөх амьдралынхаа тухай юу гэж ярьсан юм?

— Чи юуг нь мэдмээр байгаа юм?

— Тэр хүн шоронд сууж байсан.

Би хүүгийнхээ царайг ажиглав. Тоглож хэлээгүй нь илт байлаа.

— Хэн тэгж байна?

— Хамт хоригдож байсан хүн нь.

Миний гар аяганыхаа бариулаас мултрав. Цай ширээн дээр багахан асгарлаа.

Эрдэнэ босож алчуур авах гэснээ буцаад суув.

— Би өчигдөр орой өөрөөс нь асуусан. Үгүй гэж хэлээгүй.

Би нөхрөө өнгөрснөөс хойш арван дөрвөн жил ганцаараа амьдарсан.

Эхний жилүүдэд ганцаардлаа ч гэж боддоггүй байлаа. Хүүгээ гэр бүлтэй болоход нь тусалж, ач охиноо цэцэрлэгээс авч, оёдлын захиалгаа амжуулсаар өдөр хоног өнгөрнө. Орой гэртээ ороход нам гүм байдаг нь эхэндээ амар санагддаг байсан.

Хожим нь тэр нам гүм урт болсон.

Зурагт асааж хоол иднэ. Хүнтэй утсаар ярьж дуусаад шууд зурагтын дууг нэмнэ. Хааяа цайгаа хоёр аяганд хийчих гээд гараа татдаг байсан үе өнгөрсөн ч ганц аягаа угаагаад тавих бүрд орой дуусчихсан мэт санагдана.

Намсрайтай би байрны маань үүдний сандал дээр танилцсан юм.

Сандлын нэг банз хугарч, хүмүүс захад нь шахалдаж суудаг байлаа. Тэр нэг өглөө багажтай ирж, хугарсан банзыг сольсон. Би цүнхтэй юмаа хөлдөө тавиад хажууд нь зогсож байв.

— Та СӨХ-өөс явж байгаа юм уу?

— Үгүй ээ. Өчигдөр нэг эмээ суух гээд хальтирчихсан.

— Мөнгө өгөх болов уу?

Тэр инээсэн.

— Өгөхгүй байлгүй дээ.

Дараа нь манай орцны хаалганы сул нугасыг чангалж өгсөн. Хүмүүс түүнийг “мужаан ах” гэж дууддаг байлаа. Ойрхон жижиг засварын газарт ажилладаг, хүүхдийн ор, ширээ сандал, эвдэрсэн шүүгээ засна.

Нэг удаа би хуучин оёдлын ширээгээ янзлуулах гэж дуудахад тэр гэрт минь анх орж ирсэн. Ширээний хөлийг тэгшилж дуусаад оёдлын машины дэргэдэх жижиг хайчийг авч үзэв.

— Энийг ирлэж болох юм байна.

Маргааш нь хайчийг авчирч өгөхдөө бариулд нь зөөлөн даавуу ороочихсон байлаа. Миний хурууны үе бүдүүрснийг анзаарчээ.

Би тэр жижигхэн зүйлд сэтгэл хөдөлсөн.

Намсрай их ярьдаггүй. Гэхдээ намайг ярьж дуусахаас өмнө өөр юм асуудаггүй хүн байв. Хүүгийн тухай ч, залуудаа оёж байсан хувцасны тухай ч, бүр утасны дэлгүүрт очоод буруу цэнэглэгч авснаа ярьсан ч сонсоно.

Бид нэг жил шахам уулзсан.

Намсрай жаран дөрвөн настай. Нэг хүүтэй, олон жилийн өмнө эхнэрээсээ салсан гэж ярьдаг байв. Залуу насандаа модны үйлдвэрт ажилласан, дараа нь баруун аймагт удсан гэнэ. Хүүтэйгээ ойр биш. Тэр тухай асуухаар:

— Би эцгийнхээ үүргийг олигтой гүйцэтгээгүй хүн, — гэдэг байлаа.

Би үүнийг ажлаа дагаж олон жил гэрээсээ хол явсан эрийн харамсал гэж ойлгосон.

Одоо хүүгийнхээ өмнө сууж байхдаа би тэр хүний надад ярьсан бүхнийг яг байснаар нь бус, өөрийнхөөрөө тайлбарлаж ирснээ анзаарав.

Гэрлэх тухай Намсрай хоёр сарын өмнө ярьсан юм.

— Чамайг орой хүргэж өгчхөөд буцах хэцүү болжээ, — гэсэн.

Би инээх гэтэл тэр өөдөөс минь нухацтай харсан.

— Нэг гэрт амьдаръя. Чи бодоод үз.

Би шууд зөвшөөрөөгүй. Хүүгээсээ ичсэн. Хүмүүс юу гэх бол гэж ч бодсон. Дараа нь ач охин минь нэг орой:

— Эмээ, Намсрай өвөө яагаад дандаа буцаад явдаг юм? — гэж асуухад би хариулж чадаагүй.

Тэр үед л би хүнтэй хамт амьдрахыг хүсэж байгаадаа ичээд байгаагаа ойлгосон юм.

Бид том найр хийхгүй, ойр дотнын хэдэн хүнтэй хоол иднэ гэж тохирсон. Би цэнхэр торгоор дээл эсгэж эхэлсэн байлаа. Намсрай “Надад шинээр юм оёх хэрэггүй” гэсэн ч би түүний хүрэмний ханцуйг хэмжээд авчихсан.

Гэтэ…