ААВ НЬ ОХИНОО ХУРИМЛАХ ӨДӨР ХҮРГЭНЭЭ АНХ ХАРААД ХУРИМЫГ ШУУД ЗОГСООЖЭЭ… ГЭТЭЛ ХҮРГЭН НЬ ТҮҮНИЙГ ӨМНӨ НЬ ХЭЗЭЭ Ч ХАРЖ БАЙГААГҮЙ ГЭЖ ЗҮТГЭСЭН БАЙВ…

Нацаг хадам аавдаа анх удаа архи барихдаа бусдын анзаарахааргүй нэг жижигхэн хөдөлгөөн хийжээ. Хундагаа ширээн дээр тавьсныхаа дараа зүүн гарынхаа чигчий хурууг үл ялиг нугалаад модон ширээг яг гурван удаа тогшсон байна. Инээлдэж, ярилцаж суусан хүмүүсээс ганцхан Гомбодоо тэр хөдөлгөөнийг анзаарч, гартаа барьсан хундагаа амандаа ч хүргэлгүй Нацагийн гар руу удаан ширтжээ. Хорин дөрвөн жилийн өмнө яг ингэж ширээ тогшдог нэг хүнийг Гомбодоо хамгийн сүүлд харснаас хойш тэр хүн ор сураггүй алга болсон байлаа.

Тэр өдөр Гомбодоогийн ганц охин Гүнсмаагийн хурим болох гэж байсан юм. Хашаанд хоёр талын ах дүүс цуглаж, тогоо шанага хангинан, гэрийн гаднаас хөгжим сонсогдож, хорин гурван настай Гүнсмаа талийгаач ээж Сандуйсүрэнгийнхээ үлдээсэн мөнгөн ээмгийг зүүчихсэн зочдоо угтаж байв. Нацагтай танилцаад хоёр жил гаруй болсон ч залуугийн аав Бэгзжав хөдөө ажлаар олон сар явдаг хүн тул Гомбодоо түүнтэй өмнө нь нүүр тулж байгаагүй аж. Харин хүргэн болох Нацагтай ч цөөн удаа мэндийн төдий уулзсанаас биш тухтай сууж ярилцсан нь тэр өглөө анхных байлаа.

Нацагийн хийсэн тэр өчүүхэн хөдөлгөөнөөс хойш Гомбодоо огт өөр хүн шиг болжээ. Нацаг юу ч анзааралгүй хүмүүсийн ярианд оролцож байсан боловч Гомбодоо түүний нүүр рүү биш, зүүн гар руу нь дахин дахин хараад байв. Хэсэг хугацааны дараа тэр гэнэт “Чи наад хөдөлгөөнөө хаанаас сурсан юм?” гэж асуухад ширээ тойрон суусан хүмүүсийн яриа намжив. Нацаг юу асуугаад байгааг нь ойлголгүй харахад Гомбодоо өөрийнхөө зүүн гараар ширээг аяархан гурван удаа тогшлоо.

Нацаг хэсэг бодсоноо “Аан, энэ юмуу, би багаасаа л ингэдэг шүү дээ” гээд инээв. Гомбодоо “Аав чинь бас ингэдэг үү?” гэхэд Нацагийн инээмсэглэл бага зэрэг алга болж, аав нь юм бодох үедээ яг ингэдэг гэж хариулжээ. Тэр хариултыг сонссон Гомбодоо дэргэдэх хүнээс тамхи авч, асаалгүй гартаа эргүүлсээр хэсэг дуугүй суув. Дараа нь Гүнсмаа руу нэг харснаа “Нацаг аа, чи надтай түр гараад ир” гэж босжээ.

Хашааны ард хүнгүй газар очоод Гомбодоо Нацагийн аавын нэрийг дахин асуув. “Бэгзжав” гэсэн хариуг сонсоод хэсэг бодсоноо “Аав чинь залуудаа өөр нэртэй явж байсан юм биш биз?” гэж асуухад Нацагийн царай анх удаа хувирчээ. Бага байхад нь нэг удаа танихгүй өвгөн гэрт нь ирээд Бэгзжаваас хуучин нэрийнх нь талаар асуусныг Нацаг бүдэгхэн санадаг байв. Тэр өдөр Бэгзжав өнөөх хүнийг хашаанаасаа бараг хөөж гаргачихаад гэрийнхэндээ энэ тухай дахиж хэзээ ч ярихгүй байхыг хатуу сануулсан гэдэг.

Гомбодоо тэр дороо гэр рүү орж, олон жил онгойлгоогүй модон авдрынхаа ёроолоос хуучин дугтуй гаргаж ирэв. Дотор нь 1970 оны зун авахуулсан, булан нь нугарч шарласан хар цагаан зураг байлаа. Зураг дээр хорь гаруй насны таван залуу мөр зэрэгцэн зогсож байсан бөгөөд Гомбодоо тэдний нэгийг хуруугаараа дарж “Энэ хүнийг харж байсан уу?” гэж Нацагаас асуужээ. Нацаг хэсэг ширтсэнээ толгой сэгсэрсэн боловч дараагийн мөчид зургийн баруун захын залууг зааж “Харин энэ чинь манай аав байна” гэж хэлэв.

Гомбодоо Нацагийн заасан хүн рүү хараад хэсэг юу ч хэлж чадсангүй. Учир нь тэр хүн үнэхээр Бэ…