Оршуулсан ээж минь удаачгүй надруу залгаад…

Ээжийгээ оршуулаад яг долоо хоногийн дараа би түүнээс дуудлага авсан...
Би ээжийгээ Алтан-Өлгийд нутаглуулаад яг долоо хонож байлаа. Гэтэл гарт байсан утас минь чичирч, дэлгэцэн дээр нь "ЭЭЖ" гэсэн дөрвөн үсэг тодрон анивчихыг харах үед миний зүрх цээжин дотроо зогсох шиг болсон. Нас барсан хүний хувцас, хэрэглэлийг шатаадаг байхад энэ дуудлага хаанаас ирэв ээ? Гэвч энэ дуудлага газар доороос биш, амьд хүний тамлалаас ирсэн гэдгийг би тэгэхэд яахин мэдэх билээ.
Ээж минь элэгний хорт хавдартай хоёр жил гаруй тэмцсэн. Эцсийн саруудад өвчин нь бүх биеэр нь тархаж, өдөр бүр улам дордсоор байлаа. Өнгөрсөн мягмар гарагийн үүрээр би эмнэлгийн орны хажууд нь сууж байсан. Мониторын хэмнэл удааширч, амьсгал нь тасалдаж эхэлсэн. Эмч нар орж ирээд хэсэг ажилласны дараа толгой сэгсэрсэн. Тэр мөчийг би өөрийн нүдээр харсан. Нас баралтын гэрчилгээ гарсан. Шарилыг моорогт шилжүүлсэн. Алтан-Өлгийн салхитай толгод дээр бид ээжийгээ нутаглуулсан.
Байшин дүүрэн хүний хөл хөдөлгөөн, хамаатан садны уйлаан майлаан дундуур би яг л зүүдэн дунд алхаж байгаа мэт явсаар бүхнийг өнгөрөөсөн. Ёс заншлаараа талийгаачийн хэрэглэж байсан зүйлсийг уул хаданд гаргаж шатаадаг. Гэвч би энэ бүхэнд бүрэн ухаанаараа гар бие оролцоогүй. Ээжийг хөдөөлүүлэх өглөө миний ухаан санаа самуурч, хөл дээрээ тогтож чадахгүй болтлоо уйлж байсан. Тэгээд л шороо унагасан. Бүх зүйл ингээд дуусах ёстой байсан. Оршуулгын дараа би гэртээ харьсан ч амьдрал үргэлжилж байгаа мэт дүр эсгэж чадсангүй. Унтаж чадахгүй, идэж чадахгүй, өдөржин буйдан дээр ширтэж суудаг болов.
Түүнээс хойш долоо хоногийн турш би гэрээсээ цухуйсангүй. Ганцаараа сууж, архи балгаж хэвтлээ. Долоо дахь өдрийн орой, цаг шөнийн 23:42 болж байхад ширээн дээр байсан миний утас урт хугацаагаар чичирч хангинав. Дэлгэц рүү хараад би ухаан алдах дөхсөн. “ЭЭЖ” гэсэн бичиг гэрэлтэн анивчиж байлаа. Хамаг биеэр хүйт оргиж, нурууны үс арзайв. Юу болоод байна аа..? Ээжийн утас оршуулгын дараа хаачсныг нь ч би тодорхой санахгүй байлаа. Тэр өдрүүдийг би бараг мансуурсан хүн шиг өнгөрөөсөн юм. Гэхдээ нэг зүйлийг л сайн мэдэж байв. Тэр утас дахиж хэзээ ч дуугарах ёсгүй байсан. Тэгвэл одоо яагаад над руу залгаж байгаа юм бэ ? Гар минь чичирсээр ногоон товчлуурыг шударч, спикер дээр нь тавив. Гэтэл…
Утсаар маш хүндээр, цаанаасаа нэг тийм чийгтэй агаар гаргаж байгаа мэт гүнзгий амьсгаа авах чимээ сонсогдов. Тэр амьсгал яг л ээжийн минь амьсгал хураахынхаа өмнөхөн гаргаж байсан тэр авиатай дэндүү адилхан байлаа.
- Болдоо... миний хүү... надад маш их хүйтэн байна. Намайг эндээс аваач... гэж ээжийн минь хоолой маш сул, цуурайтаж сонсогдоод утас тасарчихлаа. Би галзуурах дөхөж, хөдөө байдаг ах руугаа залгасан ч тэр надад итгэсэнгүй, "Архиа бага уу" гэж загнаад утсаа таслав. Маргааш өглөө нь би тэсэлгүй Мобикомын төв салбар дээр очиж, таньдаг залуутайгаа уулзлаа. Түүнээс ээжийнхээ дугаарын сүүлийн дуудлагын байршлыг шалгаж өгөхийг гуйв.
Тэр залуу компьютерынхоо ард сууж, дугаарыг шивснээ хэдэн минут дэлгэц рүү гайхан ширтлээ.
- Ах аа, энэ дугаар чинь ун…