СУМЫН ЭМНЭЛЭГТ НЭГ ХАЧИН ӨВӨӨ ӨДӨР БҮР ӨГЛӨӨ ЭРТ ИРЭЭД ХҮЛЭЭХ САНДАЛ ДЭЭР СУУДАГ Ч ЭМЧИД ХЭЗЭЭ Ч ҮЗҮҮЛДЭГГҮЙ БАЙСНЫ УЧРЫГ СУВИЛАГЧ НЬ ХОЖИМ МЭДЭЭД ДАХИЖ АЖИЛДАА ИРЭХЭЭ БОЛЬЖЭЭ...

Манай сумын эмнэлэг том биш, нэг давхар цагаан байшинтай, өглөө найман цаг болохоос өмнө л үүдний хэсэг нь хүмүүсээр дүүрч эхэлдэг байлаа. Баруун жигүүрт дотрын болон хүүхдийн үзлэгийн өрөө, зүүн талд лаборатори, тарианы өрөө, хамгийн цаана хэдхэн ортой хэвтэн эмчлүүлэх тасаг бий. Даралтаа үзүүлэх хөгшид, хүүхдээ тэвэрсэн ээжүүд, шинжилгээ өгөхөөр ирсэн хүмүүс өдөр бүр бараг ижил цагтаа цуглана. Харин тэднээс ч өмнө ирээд, эмчид хэзээ ч үзүүлэлгүй буцаад явчихдаг нэг хачин өвөө байв.
Түүнийг Дашзэвэг гэдэг, далан долоон настай, сумын төвөөс тав орчим километрийн зайд ганцаараа амьдардаг гэхээс өөрийг хүмүүс нэг их мэддэггүй байлаа. Өвөө өглөө бүр яг долоон цаг дөчин минутын үед эмнэлгийн хаалгаар орж ирнэ. Гадаа тэсгим хүйтэн байсан ч, бороо орсон ч, хаврын шороон шуурга тавьсан өдөр ч тэр ирдэг байв. Манаачтай мэндэлчихээд үүдний баруун талд, цонхны дэргэдэх хуучин ногоон төмөр сандлуудын гурав дахь дээр очиж сууна.
Тэр сандалд онцгой зүйл огт үгүй ч тэндээс сувилагчдын өрөөний хаалга, лаборатори руу ордог коридор хоёр яг харагддаг байлаа. Дашзэвэг өвөө заримдаа дөчин минут, заримдаа бүтэн цаг юу ч хийлгүй суучихаад босож явна. Эмчид орохгүй, даралтаа үзүүлэхгүй, эм авахгүй, шинжилгээ ч өгөхгүй. Эхний хэдэн өдөр хэн ч тоогоогүй ч хоёр долоо хоног өнгөрөхөд эмнэлгийнхэн хүртэл түүний тухай ярилцаж эхлэв.
- Өнөө өвөө дахиад ирчихжээ.
- Яагаад ирдэг юм бол?
- Эмчид ерөөсөө үзүүлэхгүй юм.
- Хэн нэгнийг хүлээгээд байдаг юм биш үү?
Түүнийг хамгийн их анзаардаг хүн нь гучин хоёр настай сувилагч Саруул байлаа. Саруул сумын эмнэлэгт ес дэх жилдээ ажиллаж байсан бөгөөд тайван зантай, өвчтөнүүдтэй эвтэйхэн харьцдаг болохоор хөгшчүүд хүртэл “Саруул охин дээр очъё” гэж нэр зааж асуудаг байв. Нэг өглөө тэр Дашзэвэг өвөөгийн дэргэд очоод эмчид үзүүлэх эсэхийг нь асуужээ. Өвөө толгой сэгсрээд:
- Үгүй ээ.
- Даралтаа үзүүлэх үү?
- Хэрэггүй.
- Тэгвэл хүн хүлээж байгаа юм уу?
Дашзэвэг өвөө Саруул руу хачин удаан ширтсэн тул бүсгүй өөрөө хүртэл эвгүйрхэв. “Яасан бэ?” гэж асуухад өвгөн “Юу ч биш ээ” гээд нүд бурууллаа. Саруул хэнийг хүлээж байгааг нь дахин асуухад өвгөн хэсэг дуугүй сууснаа “Нэг хүн” гэв. “Манай ажилтан уу?” гэхэд нь бүр ч хачирхалтайгаар:
- Байж магадгүй.
- Нэрийг нь хэлчих, би дуудаад өгье.
- Хэрэггүй.
- Тэгээд ингэж өдөр болгон суух юм уу?
- Хэрэггүй ээ, охин минь.
Тэр өдөр Дашзэвэг яг найман цаг дөчин минут болоход босоод явсан ч маргааш нь мөн л ирэв. Дараагийн өдөр ч ирсэн бөгөөд удалгүй Саруул нэг сонин давхцлыг анзаарч эхэлжээ. Өвөө дандаа Саруулыг ажилдаа орж ирсний дараа удалгүй явдаг байв. Саруул долоон цаг тавин минутад ирвэл өвөө найм хорь гэхэд явчихна, харин нэг удаа Саруул найман цаг арван минутад хоцорч ирэхэд өвөө ес хүртэл суужээ.
Үүнээс ч хачирхалтай явдал удалгүй болов. Саруул сургалтаар аймгийн төв рүү хоёр хоног явахад Дашзэвэг өвөө тэр хоёр өдөр эмнэлэгт огт ирсэнгүй. Харин гурав дахь өглөө Саруул ажилдаа эргэж ирэхэд өнөөх ногоон сандлын гурав дахь дээр өвөө урьдын адил сууж байлаа. Тэр үед л Саруулын толгойд анх удаа “Намайг хүлээгээд байгаа юм биш биз?” гэсэн бодол орж иржээ.
Гэхдээ яагаад гэдэг нь огт ойлгомжгүй байв. Саруул энэ хүнийг өмнө нь таньдаггүй, хаана ч уулзаж байгаагүй тул орой нь ээжээсээ хүртэл асууж үзжээ. “Дашзэвэг гэдэг өвөө мэдэх үү?” гэхэд ээж нь “Ямар Дашзэвэг?” хэмээн гайхав. Сумын хойно ганцаараа байдаг, эмнэлэгт өдөр бүр ирдэг гэж тайлбарлахад ээж нь нэг их тоосонгүй.
- Өвчтэй юм байлгүй.
- Үзүүлэхгүй юм.
- Тэгвэл яах гэж ирдэг юм бол доо.
Саруул ч мэдэхгүй байсан ч түүний сониуч зан улам нэмэгдсээр байв. Нэг өглөө Саруул шөнийн ээлжээс бууж, хувцсаа солиод харихаар зэхэж байтал Дашзэвэг өвөө ердийнхөөсөө эрт, долоон цаг хорин минут өнгөрч байхад орж ирлээ. “Өвөө, өнөөдөр эрт иржээ?” гэхэд өвгөн “Тийм ээ” гэжээ. Саруул “Би харин одоо харих гэж байна” гэхэд Дашзэвэг тэр дороо сандлаасаа босов.
- Тэгвэл би ч явъя.
Саруул түүнийг гайхан харлаа.
- Намайг хүлээж байсан юм уу?
Өвгөн дуугүй болов.
- Өвөө?
Хэсэг хугацааны дараа Дашзэвэг Саруулын огт төсөөлөөгүй хариултыг хэлэв.
- Чамайг нэг харах гэж ирдэг юм.
Саруулын нүүрэн дээр байсан инээмсэглэл тэр дороо алга болов. “Намайг уу?” гэхэд өвөө толгой дохлоо. “Яагаад?” гэж асуухад харин Дашзэвэг юу ч хэлсэнгүй. Саруул улам гайхаж:
- Та намайг таньдаг юм уу?
- Танина гэж хэлэхэд хэцүү.
- Тэгвэл?
Өвгөн гартаа барьсан малгайгаа хэсэг эргүүлснээ гэнэт:
- Чиний ээжийг хэн гэдэг вэ?
Саруул бүр гайхжээ. “Яагаад?” гэхэд өвөө “Нэрийг нь л асууж байна” гэв. Саруул хэсэг эргэлзсэн ч “Алтанцэцэг” гэж хар…