МАНАЙ АХ ТАВАН ЖИЛИЙН ӨМНӨ «БИ ХОТ РУУ ЯВЛАА» ГЭЖ ГАРААД ЭРГЭЖ ИРЭЭГҮЙ. ГЭТЭЛ ӨЧИГДӨР БИ ХӨДӨӨНИЙ НЭГ АЙЛД ЗОЧЛООД ХАШААНД НЬ АХЫГАА ЗОГСОЖ БАЙХЫГ ХАРАВ.....

Тэр мөчид таван жил тасралтгүй бодож явсан асуултын маань хариу миний өмнө хүрз барьчхаад зогсож байлаа. Ах амьд байжээ. Гэхдээ яагаад бидэнд мэдэгдээгүй юм бол? Хашааны эзэгтэйг Уранчимэг гэдэг байв. Тэр жаран тав орчим настай, бор дээлтэй, үсээ толгойныхоо ард шуусан эмэгтэй байсан. Бидний яриаг сонссоныхоо дараа ах руу эргэж: — Бат аа, чи гэрийнхэнтэйгээ ярьдаг гэж хэлсэн биз дээ? гэж дахин асуув. Ах: — Би ярьсан л даа... гээд өгүүлбэрээ дуусгаж чадсангүй. Би түүнийг таслав. — Яриагүй! Бид таныг таван жил хайсан. Ээж одоо хүртэл утсаа унтраадаггүй. Та энд амьд, эрүүл байж байдаг! Уранчимэг гуай хэсэг дуугүй зогсоод: — За, та нар эхлээд гэрт орж суу. Хашааны гадаа ингэж яриад яах вэ. гэж хэллээ. Би орохыг хүсээгүй. Ахтайгаа шууд машинд суугаад ээж дээр очмоор байв. Гэхдээ таван жил уулзаагүй хүнээ одоо явчих вий гэсэн айдас ч төрж байлаа. Нөхөр Бат-Эрдэнэ маань дөхөж ирээд: — Саруул аа, эхлээд юу болсныг нь сонсоё. Ах чинь эндээс зугтаагаад алга болохгүй байх. гэж аяархан хэлэв. Ах түүний үгийг сонсоод: — Би зугтахгүй ээ. гэв. Би гомдолтойгоор инээв. — Та өмнө нь ч гэсэн тэгж хэлж байсан байх. Ах харцаа буруулав. Бид гэрт орлоо. Ширээн дээр сүүтэй цай, боорцог тавьсан байв. Ханын тавиур дээр хуучин зураг, жижигхэн радио, хэдэн ном байна. Уранчимэг гуай аяга гаргаж тавиад: — Бат манайд тав дахь жилдээ ажиллаж байгаа. Анх ирэхдээ хотоос ажил хайж яваад хөдөө гарахаар шийдсэн гэсэн. Би гэрийнхэнтэйгээ холбоотой юу гэхэд холбоотой гэсэн. гэж ярив. Би: — Тэр хэзээ тэгж хэлсэн юм? гэж асуулаа. — Анх ирэхдээ. Дараа нь ч хэд хэдэн удаа асуусан. Ээж нь сайн, дүү нь хотод амьдардаг л гэдэг байсан. Би ах руу харав. — Та биднийг санадаг байсан юм уу? Тэр толгой дохлоо. — Санадаг байсан. — Тэгвэл яагаад нэг ч удаа залгаагүй юм? Ах цайны аягаа барьсан чигтээ чимээгүй суулаа. Уранчимэг гуай: — Та хоёрт ярих зүйл их байгаа бололтой. Би зочдынхоо малын асуудлыг зохицуулчхаад ирье. гээд гарлаа. Нөхөр ч түүнийг дагаж гарсан. Бид хоёр хоёулхнаа үлдэв. Таван жил хайсан ахыгаа олчихоод би юу асуух ёстойгоо ч мэдэхгүй болсон байлаа. Эцэст нь: — Ээжийг яагаад ингэж зовоосон юм бэ? гэж асуув. Ах нүдээ анив. — Би ээжийн нүүрийг харах зориггүй болсон юм. — Яагаад? Тэр удаан амьсгаа аваад: — Би хот руу ажил хайх гэж яваагүй. гэж хэлсэн. Би хөдөлгөөнгүй болов. — Тэгээд? — Би нэг хүнийг олж уулзах гэж явсан. Тэр надаас их хэмжээний мөнгө аваад алга болчихсон байсан юм. Ах таван жилийн өмнө хуучин танил Нэргүй гэдэг залуутай хамтарч ачааны машин худалдаж авахаар тохирсон байжээ. Нэргүй өмнө нь тээврийн ажил хийдэг, ахтай хэд хэдэн удаа хамт явж байсан хүн гэнэ. Тэр Улаанбаатарт хуучин ачааны машин боломжийн үнээр зарах хүн олсон гэж ахад хэлсэн байна. Машин худалдаж авбал хоёулаа сум хооронд тээвэр хийж, зээлээ богино хугацаанд төлөх боломжтой гэж тооцжээ. Ах өөрийн хуримтлуулсан мөнгөө гаргасан. Дээрээс нь өөрийн нэр дээр зээл авчээ. Мөн нутгийн хоёр танилаасаа тодорхой хэмжээний мөнгө зээлсэн байна. Бүгд нийлээд гуч орчим сая төгрөг болсон. Би тэр дүнг сонсоод: — Гучин сая уу? гэж давтан асуулаа. Ах: — Тийм. — Та яагаад бидэнд хэлээгүй юм? — Би машинтай болчихоод хэлнэ гэж бодсон. Би толгой сэгсэрлээ. Тэр үеийн гучин сая төгрөг ахын хувьд маш их мөнгө байсан. Харин тэр бүх мөнгийг машиныг өөрөө үзэж, өмчлөх эрх, гэрээ, төлбөрийн нөхцөлөө бүрэн шалгалгүйгээр Нэргүйд шилжүүлсэн байжээ. Эхний хэдэн өдөр Нэргүй: — Бичиг баримт бүрдэж байна. гэж хэлсэн. Дараа нь: — Машиныг засварт оруулсан. Хоёр хоног хүлээ. гэжээ. Удалгүй утсаа авахаа больсон байна. Ах хотод очиж, Нэргүйгийн хэлсэн хаягаар очтол тэнд ямар ч машин байгаагүй. Мөнгө хүлээн авсан хүн нь ч олдоогүй. Ах Нэргүйг таньдаг хүмүүсээс асууж, хэд хоног хайжээ. Тэгээд өөрийгөө хууртагдсаныг ойлгосон байна. — Би тэр үед ээжид юу гэж хэлэхээ мэдээгүй. гэж ах хэллээ. Би: — Та мөнгө алдсандаа ичсэн байж болно. Гэхдээ бидэнд хэлэх ёстой байсан. гэв. Ах: — Эхний долоо хоногт буцааж олно гэж бодсон. Дараа нь зээлсэн хүмүүс маань мөнгөө нэхэж эхэлсэн. Банкны төлбөрийн хугацаа ч болсон. Би хэнд юу гэж хэлэхээ мэд…