Султан Желал-Адданыг нэхэн дарсан нь

Султан Жалал ад-Динийг нэхэн дарсан нь

1221 он. Хорезмын эзэнт гүрэн сүйрлийн ирмэгт ирээд байлаа.

Чингис хааны их цэрэг Хорезмын хотуудыг дараалан эзэлж, шах Мухаммедын байгуулсан асар том улс хэдхэн жилийн дотор бутран унав.

Гэвч Монголчуудын өмнө нэгэн дайсан үлдсэн байлаа.

Тэр бол Хорезмын шах Мухаммедын хүү, залуу султан Жалал ад-Дин Мангуберди байв.

Эцэг нь зугтан явж, эзэнт гүрэн нь задран бутарч байх үед Жалал ад-Дин тэмцлээ үргэлжлүүлэхээр шийджээ.

Тэрээр цөөн тооны цэрэгтэйгээр Ираны нутгаар дамжин гарч, Хорезмын үлдсэн хүчийг өөртөө нэгтгэхийг оролдсон байна.

Удалгүй тэр хүчээ зузаатгаж эхлэв.

Монголчууд түүнийг зүгээр орхисонгүй.

Чингис хаан Хорезмын улсыг бүрэн дарахын тулд Жалал ад-Динийг заавал устгах шаардлагатай гэж үзжээ.

Ингээд Монголын цэргийн хүч Жалал ад-Диний араас хөдөллөө.

Султан харин байнга байрлалаа өөрчилж, Монголчуудын мөрдлөгөөс мултрахыг оролдож байв.

Эцэст нь тэр Афганистаны нутагт цэрэг хүчээ төвлөрүүлж, Монголын цэрэгтэй Парваны тулалдаанд тулгарчээ.

1221 онд болсон энэ тулалдаанд Жалал ад-Диний цэрэг Монголын нэгэн армийг хүнд цохилтод оруулж, ялалт байгуулсан байна.

Энэ бол Хорезмын талд Монголын эсрэг байгуулсан хамгийн том амжилтуудын нэг байв.

Жалал ад-Дин ялалтад урамшин цэргийн хүчээ улам нэмэгдүүлэхийг оролдсон боловч удалгүй өөрийн цэргүүдийн дунд маргаан гарчээ.

Түүний холбоотнуудын хоорондын зөрчил хүчийг нь сулруулсан байна.

Монголчууд энэ боломжийг ашиглав.

Чингис хаан өөрийн биеэр Жалал ад-Диний араас хөөцөлдөхөөр хөдөлжээ.

Одоо султан дахин зугтахаас өөр аргагүй болов.

Тэрээр уул нуруудыг давж, Афганистанаас Энэтхэгийн зүг ухарлаа.

Монголын морин цэрэг түүний араас тасралтгүй нэхэв.

Эцэст нь тэд Инд мөрөнд хүрчээ.

1221 оны сүүл үе.

Нэг талд нь Монголын асар их цэрэг.

Нөгөө талд нь зугтах замаа Инд мөрөөр хаалгасан Жалал ад-Дин.

Султангийн хувьд энэ бол амьд үлдэхийн төлөөх эцсийн тулаан байлаа.

Монголчууд довтолж эхлэв.

Жалал ад-Диний…